Passionaria

8 ΜΗΝΩΝ...

2008-02-22T11:37:00.004+02:00

Οι ορμόνες μου έχουν βάρέσει κόκκινο... μεγαλώνει η κοιλίτσα και το παιδί... τρομαχτικά... αρχίζω και φοβάμαι λίγο. σκέφτομαι τον πόνο. αλλά και την χαρά!

Θα είμαι η πιο χαζή μαμά που υπάρχει στον κόσμο, το ξέρω... και δε με πειράζει καθόλου! Ο γιος μου θα είναι το πιο κακομαθημένο παιδί που υπάρχει στον κόσμο! και δε με πειράζει! κανένας δεν έπαθε κακό από πολύ αγάπη!

αυτό μπορέι να είναι και το τελευταίο μου ποστ... δε ξέρω.

Ζητάω συγνώμη από όσους έχω εξαφανιστεί... τρέχω και δε φτάνω όμως.. αντε να σταματήσω τη δουλειά μήπως γίνω πάλι άνθρωπος... βλέπετε μετά τη δουλειά δεν είμαι για πολλά πολλά. σπίτι και ύπνο. κουράγιο μηδέν! το παιδάκι μου θέλει όλη την ενέργεια...

Πολλά φιλιά σε όλους και θα τα πούμε!

Fata Morgana

2008-01-10T09:48:00.000+02:00

Θα μεταλάβω με νερό θαλασσινό

στάλα τη στάλα συναγμένο απ' το κορμί σου

σε τάσι αρχαίο, μπακιρένιο αλγερινό,

που κοινωνούσαν πειρατές πριν πολεμήσουν.

Πούθ' έρχεσαι; Απ' τη Βαβυλώνα.

Πού πας; Στο μάτι του κυκλώνα.

Ποιαν αγαπάς; Κάποια τσιγγάνα.

Πώς τη λένε; Φάτα Μοργκάνα.

Πανί δερμάτινο, αλειμμένο με κερί,

οσμή από κέδρο, από λιβάνι, από βερνίκι,

όπως μυρίζει αμπάρι σε παλιό σκαρί

χτισμένο τότε στον Ευφράτη στη Φοινίκη.

Πούθ' έρχεσαι; Απ' τη Βαβυλώνα.

Πού πας; Στο μάτι του κυκλώνα.

Ποιαν αγαπάς; Κάποια τσιγγάνα.

Πώς τη λένε; Φάτα Μοργκάνα.

Σκουριά πυρόχρωμη στις μίνες του Σινά.

Οι κάβες της Γερακινής και το Στρατόνι.
Το επίχρισμά τ', αγιά σκουριά που μας γερνά,

μας τρέφει, τρέφεται από μας και μας σκοτώνει.

ΠΡΟΤΑΣΗ...

2007-10-31T09:08:00.000+02:00

Η Τέχνη έχει πολλά να φοβηθεί από λέξεις που θα την εξηγούσαν.Τέσσερις νέοι καλλιτέχνες απόφοιτοι της ΑΣΚΤ δείχνουν απόκεντρα την δουλειά τους στο Πέραμα, με δικές τους ‘’εκδοχές’’ διατυπώνουν νέα, σημερινή, φρέσκια τέχνη.

REAL BEAUTY????

2007-10-11T15:27:00.000+02:00

Δε θέλω να κάνω διαφήμιση στο Dove, αλλά το ένα film είναι καλύτερο από το άλλο...
onslaught και evolution... πατήστε το link και δείτε και τα δύο... αξίζει.

http://www.campaignforrealbeauty.com/dsef07/t5.aspx?id=7373

ΣΩΣΤΕ ΤΑ ΖΩΑ!!

2007-10-05T08:52:00.000+02:00

Οι Έλληνες κυνηγοί είναι περίπου 250.000. Σε αυτό το νούμερο προσθέστε και τα λοιπά μέλη της οικογενείας τους που ψηφίζουν. Καμμία κυβέρνηση από τα δύο μεγάλα κόμματα δεν θα είχε το πολιτικό θάρρος να αντιμετωπίσει το πολιτικό κόστος εφαρμόζοντας το αυτονόητο: να προστατεύσει την ήδη πληγωμένη θανάσιμα πανίδα της χώρας μας.

Δεκάδες χιλιάδες ζώα πεθάνανε με φρικτό θάνατο από τις πρόσφατες πυρκαγιές. Τα υπόλοιπα αυτή τη στιγμή υποφέρουν από την έλλειψη τροφής, νερού, και το στρες που υπομείνανε. Και δε φτάνει μόνο αυτό,αλλά κυνηγοί έχουν μαζευτεί στις περιοχές που τα ζώα έχουν βρει καταφύγιο και πυροβολούνε ανεξέλεγκτα.

Για αυτό τον λόγο, το συγκεκριμένο petition έχει μεγάλη σημασία. Πρέπει να συμπληρωθούν όσο το δυνατόν περισσότερες υπογραφές. Προωθήστε το όπου μπορείτε.For this reason, this petition is very important. If you believe in this, sign, and forward it to your friends.ΥΠΟΓΡΑΨΤΕ ΓΙΑ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ ΤΟ ΚΥΝΗΓΙ ΓΙΑ ΤΑ ΕΠΟΜΕΝΑ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ 5 ΧΡΟΝΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΠΟΡΕΣΟΥΝ ΤΑ ΖΩΑ ΝΑ ΕΠΙΒΙΩΣΟΥΝ!!!!

http://www.PetitionOnline.com/isoniso/petition.html

ΛΑΪΚΗ ΣΟΦΙΑ...

2007-09-14T12:36:00.000+02:00

Η ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΤΟΥ ΨΑΡΑ
Είναι απόγευμα και ο μπαρμπας απο το ωραιο νησάκι του Αιγαίου έχει πάει για ψάρεμα στην αμμουδιά. Αφού ρίχνει την πετονιά ξαπλώνει προς τα πίσω στηριζόμενος στους αγκώνες του και αρχίζει να αγναντεύει περιμένοντας κάποιο τσίμπημα. Σε λίγο εμφανίζεται ένας επιχειρηματίας στην αμμουδιά που είχε πάει βόλτα για να αποβάλει λίγο από το στρες που του δημιουργούσαν οι δουλειές του. Βλέποντας τον ψαρά να ψαρεύει τόσο νωχελικά, τον πλησιάζει και του λέει:
- Δεν κάνεις καλά, με αυτό τον τρόπο δεν θα πιάσεις ψάρια. Πρέπει να βρέξεις κώλο αν θέλεις να πιάσεις ψάρια
- Για ποιο λόγο; τον ρωτάει ο ψαράς.
- Θα τα πουλάς και θα βγάζεις κέρδος.
- Για ποιο λόγο?
- Μετά από λίγο καιρό με τα κέρδη θα πάρεις δίχτυα ώστε να πιάνεις περισσότερα ψάρια
- Για ποιο λόγο; λέει και πάλι ο ψαράς.
Λίγο ενοχλημένος, ο επιχειρηματίας αποκρίνεται :
- Πιάνοντας περισσότερα ψάρια θα μπορέσεις να πάρεις μία βάρκα και να βγάλεις περισσότερα χρήματα
- Για ποιο λόγο; ξαναλέει ο ψαράς.Έχει αρχίσει να του την δίνει του επιχειρηματία η μονότονη απάντηση του ψαρά αλλά υπομονετικά του εξηγεί:
- Με τα χρήματα θα αγοράσεις ένα μεγαλύτερο πλοίο και θα προσλάβεις ανθρώπους να σε βοηθούν!
- Για ποιο λόγο; ρωτάει και πάλι ο ψαράς.Ο επιχειρηματίας είναι πλέον κατακόκκινος, γεμάτος θυμό!
- Μα δεν καταλαβαίνεις; Σε λίγα χρόνια θα έχεις έναν ολόκληρο στόλο από ψαράδικα, με πολλούς υπαλλήλους, που θα ψαρεύουν σε όλες τις θάλασσες του κόσμου, για λογαριασμό σου.
- Για ποιο λόγο;
- 'Ετσι, θα μπορέσεις να εισάγεις την εταιρεία σου στο χρηματιστήριο. Θα θησαυρίσεις και μετά, χωρίς να σκας, το μόνο που θα έχεις να κάνεις είναι να κάθεσαι στην αμμουδιά και να βλέπεις το ηλιοβασίλεμα!!
- Γιατί, τώρα τι κάνω;

ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ! ΚΑΛΕΣ ΔΙΑΚΟΠΕΣ!

2007-08-01T10:31:00.000+02:00

Η ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΜΕ ΤΟΝ ΚΑΘΡΕΦΤΗ

2007-07-27T09:50:00.000+02:00

Το ξέρω είπα καλές διακοπές... αλλά κάτι ήθελα...

Η συνάντηση αυτή ήταν τυχαία.
Το βλέμμα ακινητοποιήθηκε από την στιγμιαία λάμψη.
Και να! Στεκόταν τώρα εκεί απέναντι από τον καθρέφτη.
Πολλές φορές είχε αναζητήσει το είδωλό της.
Όμως τώρα την είχε αναζητήσει αυτό.
Η ματαιοδοξία έγινε πραγματικότητα.
Και οι όροι αντιστράφηκαν.
Το είδωλο την έκρινε και για πρώτη φορά.
Η αγωνία της κρίσης ήταν εχθρός και όχι εργαλείο.
Και το είδωλο τη ρώτησε
“Tο βρήκες αυτό που ψάχνεις?
Έδωσες τώρα τέλος στην αγωνία σου?”
Κι εκείνη αποκρίθηκε γεμάτη ειρωνεία, όπως πάντα:
Γι’ αυτό δεν είσαι παρά ένα ανόητο είδωλο,
κι όχι σάρκα και οστά όπως εγώ!
Πως είναι δυνατόν με μιαν απάντηση κανείς να σβήσει
όλες τις αγωνίες και τους πόνους και τις ερωτήσεις?
Κούφιο, άδειο είδωλο ζεις μοναχά σε μια διάσταση
Ζεις μόνον όταν στέκομαι εγώ μπροστά σου.
Μάθε λοιπόν πως είσαι μόνο
ένα μικρό κομμάτι της ύπαρξής μου
Και όλη μου η ζωή έχει πολλά, πέρα από εσένα
Σου δίνω πάλι τη θέση που σου πρέπει.
Την πιο μικρή.

ΤΑ ΚΟΥΒΑΔΑΚΙΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΣΕ ΑΛΛΗ ΠΑΡΑΛΙΑ…

2007-07-26T15:29:00.000+02:00

ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ!

ΚΑΛΕΣ ΔΙΑΚΟΠΕΣ ΣΕ ΟΛΟΥΣ!!!

ΜΙΑ ΒΟΥΤΙΑ ΘΑ ΜΑΣ ΣΩΣΕΙ!

2007-06-26T10:56:00.000+02:00

ΤΙ ΝΑ ΛΕΜΕ ΤΩΡΑ... ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΑΥΤΑ ΕΙΜΑΣΤΕ...

DEDICATION

2007-06-12T12:44:00.001+02:00

It s nice to feel.
It’s nicer to show
Even if u r dead
U r not dead

A state of mind
A room with 1000 mirrors
Close the door
Don’t close the door
Let the light shine upon u

Be scared
Share
U pose
U show
U write
U live

Not dead
Not UN dead

Let the butterflies enter the crack of the soul

Not dead

Ride the seahorse
In the deepest red sky

Desaparecido...

2007-06-11T16:34:00.000+02:00

Επειδή έχω καιρό να ανεβάσω τραγουδάκι, ένα από τα αγαπημένα μου από Manu Chao. "Ο Εξαφανισμένος" Wishfull thinking...

Me llaman el desaparecido
Que cuando llega ya se ha ido
Volando vengo, volando voy
Deprisa deprisa a rumbo perdido
Cuando me buscan nunca estoy
Cuando me encuentran yo no soy
El que estα enfrente porque ya
Me fui corriendo mαs allα
Me dicen el desaparecido
Fantasma que nunca estα
Me dicen el desagradecido
Pero esa no es la verdad
Yo llevo en el cuerpo un dolor
Que no me deja respirar
Llevo en el cuerpo una condena
Que siempre me echa a caminar
Me llaman el desaparecido
Que cuando llega ya se ha ido
Volando vengo, volando voy
Deprisa deprisa a rumbo perdido
Yo llevo en el cuerpo un motor
Que nunca dejade rolar
Yo llevo en el alma un camino
Destinado a nunca llegar
Me llaman el desaparecido
Cuando llega ya se ha ido
Volando vengo, volando voy
Deprisa deprisa a rumbo perdido
Perdido en el siglo... siglo XX... rumbo al XXI

ΘΕΛΩ

2007-06-07T15:19:00.001+02:00

Θέλω να έχει μόνο ήλιο
Ταξίδια μακρινά σε χώρες θέρμης
Να λιώνω στη ζεστή του ανάσα
Να σκίζω τις σκιές με θαλπωρή

Θέλω να είμαι στη θάλασσα
Στη μήτρα της να με ζεσταίνει
Να διαρρηγνύω με τα μάτια κύματα
Να αφανίζω τη βαρύτητα στα εκκρίματά της

Θέλω να πετάω στον αέρα
Έρμαιο της παγερής σιωπής
Να διαπερνώ την αναίσθητη αύρα
Να ψηλαφίζω μονάχη τους αέρηδες

Θέλω ν’ ακούω μουσικές
Με όνειρα να αρμενίζει η ψυχή
Να ξημερώνει στα πέταλα των λουλουδιών
Να βγαίνουν αληθινές όλες οι υποσχέσεις

Θέλω να είμαι ελεύθερη
Βουτιά στη χώρα των επιθυμιών
Να χτενίζω με κοχύλια τα μαλλιά

Να πλανεύω όλους τους καθρέφτες της ψυχής

ΥΠΟΒΡΥΧΙΑ ΦΩΤΙΑ

2007-06-04T09:19:00.000+02:00

Άχαρη μέρα, μουντή. Σα να έκλεψε κάποιος τον ενθουσιασμό. Σα να μην υπάρχει χαμόγελο. Το κατάπιε ο λύκος που δεν ήξερε τι κάνει. Για να με κάνει να ζω σε κάτι που δεν είναι αυτό που νόμιζα. Να περιμένω μια συγνώμη και να μη ξέρω από πού. Κάτι έχει χαθεί.
Ένα κομμάτι από το παζλ που κύλισε κάτω από τον καναπέ και δεν το βρήκε κανείς. Μια σοκολάτα που πέταξα στα σκουπίδια. Γιατί έληξε. Κάτι μου έχουν πάρει. Ληστές της προσμονής και των υποσχέσεων. Μισά. Περίεργα. Ακατάληπτα.
Ένα ποτάμι που κύλησε, έτρεξε, σταμάτησε στη φλόγα-πυρκαγιά, την έσβησε με ασημένιες λάμψεις οργής και πόνου. Με μελωμένες κουβέντες αναζήτησης. Χωρόχρονος που ταξιδεύει στο σύμπαν. Με το πλοίο φάντασμα. Που αγκυροβολεί στα λιμάνια της μνημολίθης..
Εναλλασσόμενη τάση. Επικίνδυνη ανάταση. Σωστό και λάθος αγκαλιασμένα, χορεύουν στο λυκόφως της αμφιβολίας. Χορό ερωτικό, κατάκτηση, πάθος, μοίρα. Ένα φτερό στον αέρα αιωρείται μαζί τους. Χορεύει και αυτό. Προσπαθεί με το χορό να πετάει. Αν σταματήσει θα πέσει. Αλλά αν κουραστεί θα αγανακτήσει.
Παγίδα. Παγίδα αδιόρατη. Όμορφο πέπλο μοναξιάς. Ιστός αράχνης από μολύβι και άμμο. Μια βουτιά στα μανιασμένα νερά όταν δύει ο ήλιος. Και να μη ξέρεις αν θα ανέβεις πάλι στην επιφάνεια. Επιφάνεια.. όχι διάφανη.
Το μπουμπούκι που αυτοπυρπολήθηκε όταν έμαθε πως όλο το χρόνο γεννιόταν για να το κόψει το ανίερο χέρι σε μια στιγμή. Ο κύκλος του παραλόγου. Τα άλογα όταν τρέχουν ξέρουν ότι θα σταματήσουν? Αν ήμουν άλογο θα έτρεχα για πάντα…Κόντρα στον άνεμο, με τη χαίτη να ανεμίζει στα λιβάδια που δεν έχουν φράχτες.

Και τα δάκρυα που θα κυλήσουν ένα ματωμένο πρωινό θα ποτίζουν τον τάφο από χώμα, που έχει σκαλίσει η μωβ πεταλούδα με τα δόντια της θυσίας. Και θα λένε όλοι πως στο τέλος το καλό έχει νικήσει. Και όλοι θα είναι χαρούμενοι. Και ψεύτικοι. Και αδιάφοροι. Και ψεύτες. Και λίγοι. Και άτολμοι. Και ψεύτες.

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΜΑΛΙΑ

2007-06-01T09:34:00.000+02:00

FOLLOW THE LINK...

http://giatinamalia-blog.blogspot.com

Η ΚΑΡΔΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΣΠΑΘΙ

2007-05-21T10:08:00.000+02:00

Ήρθε ο πόνος ο παλιός
Με βρήκε όπως πρώτα
Πόσο μικρή και αφελής!
Κλειδί δεν είχα αφήσει
Μα την πόρτα μου άνοιξε
Όπως μόνο ο πόνος ξέρει
Και ήρθε να με βρει
Και αν το δις εξαμαρτείν είναι πολύ
Το επ΄ άπειρον τι να ναι?
Πείσμα. Πόλεμος. Αντοχή.
Κανένας. Τίποτα δε θα μου το αλλάξει.
Και ας ρίχνω μόνη τη γροθιά στο μαχαίρι.
Ποτέ δε θα προσκυνήσω.
Ποτέ κι ας αφήσω την τελευταία πνοή
φωνάζοντας το ποτέ με όση δύναμη έχω.
Από τον πόνο έγινα δυνατή.
Μεγάλωσα, γιγαντώθηκα
Στα ίσα τον παλεύω.
Πιο δυνατή από τον πόνο
Πιο μεγάλη από το παράπονο.
Όλοι τώρα φοβούνται
Οι φταίχτες
Στα πόδια μου πέφτουν και παρακαλάν
Να τους λυπηθώ
Και η τιμωρία η πιο μεγάλη για αυτούς
Δεν είναι η οργή μου που τους καταπίνει
Είναι η ζωή που χαλάσανε.
Και που δεν τους λυπήθηκε και αυτούς
Ο πόνος που μου χάριζαν
Αλλά εγώ άντεξα
Και χίλιες φορές ξανά
Μέχρι να πεθάνω
Ποτέ θα φωνάζω
Και όλοι θα παρακαλάνε
Να τους λυπηθώ
Και η τιμωρία η πιο μεγάλη είναι αυτή
Πως τώρα πια
Μόνο τον οίκτο μου έχουν
Στο ένα χέρι κρατώ την καρδιά
Και στο άλλο το σπαθί
Εγώ ορίζω το σωστό
Εγώ λέω το δίκαιο
Και τώρα πια
Μόνο λύπηση μου έχει απομείνει
Φταίει η μεγαλόκαρδη φύση μου
Η γενναιοδωρία
Που υπάρχουν
Αλλά και τώρα
Ποτέ θα ακούσουν
Να βγαίνει από το στόμα μου
Γιατί ποτέ δεν προσκύνησα
Κανέναν επειδή έπρεπε
Μόνο όταν ήθελα
Και ήθελα μόνο από αγάπη
Και αυτό δε μου το επέβαλλε ποτέ ο πόνος
Γιατί στο ένα χέρι έχω την καρδιά
Μα στο άλλο το σπαθί.
Αγαπώ και ορίζω.

ΜΑΓΙΑΤΙΚΟ ΒΥΣΣΙΝΟ

2007-05-16T10:04:00.000+02:00

Φτιάχναμε λικέρ βύσσινο…Τέτοια εποχή. Κανέλες και αρώματα στο σπίτι. Χρώματα και μυρωδιές. Και κάθε μέρα έκανα την ίδια ερώτηση:
«Μπορούμε να το δοκιμάσουμε τώρα?»
«Όχι ακόμα, βιάζεσαι! Θέλει το χρόνο του»
Και ξανά τα ίδια την άλλη μέρα. Μια προσμονή, τόσο βασανιστική, τόσο όμορφη… Κι ας άνοιγα κρυφά το βάζο… Το ήξερε αλλά δεν έλεγε τίποτα. Το βύσσινο. Κόκκινο σαν αίμα. Σαν καινούργια αρχή. Τώρα ψάχνω το λικέρ που δεν έχουμε φτιάξει. Κάπου στον κήπο του πατρικού μου. Αλλά όλα είναι αλλιώς. Βύσσινο και νεράντζι. Γλυκό και πικρό. Tα χρόνια που έφυγαν. Η αθωότητα που χάθηκε (?) Το λικέρ που δεν θα δοκιμάσω. Αυτό που θα φτιάχνω μια μέρα με τα δικά μου παιδιά. Τα χρόνια που έρχονται. Το βύσσινο που στάζει σαν αίμα στο μαχαίρι του χρόνου.

ΑΔΡΑΝΕΙΑ

2007-05-11T12:24:00.000+02:00

Να κάνουμε
Κάτι
Να μου αρέσει
Η μέρα μου
Να κάνουμε κάτι
Να θυμάμαι
Κάτι
Ωραίο

Κάτι
Να κατασπαράζει
Τη νηνεμία
Να καταπίνει
Τη στασιμότητα
Να κατακρεουργεί
Την πραγματικότητα
Να καταργεί
Τα όρια

Να κάνουμε
Όνειρα
Σχέδια
Ταξίδια
Παιχνίδια
Έρωτα
Πόλεμο

Να έχω να γυρίζω
Πίσω
Σε κάτι
Αξέχαστο
Μοναδικό
Συγκλονιστικό
Ασυνήθιστο

Εκτός σχεδίου
Εκτός προγράμματος
Εκτός πλαισίου
Εκτός ανάγκης
Εκτός χρόνου

Χωρίς λογική
Χωρίς σκέψη
Χωρίς ανάσα

Κάτι
Να
Μη
Περιμένω
Τίποτα
Άλλο

ΓΙΑ ΤΟΝ ΗΛΙΑ

2007-05-08T15:53:00.000+02:00

Ο ΠΡΩΤΟΣ ΚΑΙ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΕΡΩΤΑΣ
Σε γνώρισα μια κρύα νύχτα
Σκοτεινή
Δεν ήξερα
(πως?)
Μαζί θα σβήναμε
Τη δίψα μας για αγάπη
(πώς να ξέρω?)
Μαζί από τότε
Σε δρόμους αταξίδευτους
(μαζί)
Δε σε περίμενα
Με έψαχνες, μου είπες
(που?)
Χαρά γεμίζουν τα μάτια
Λαχτάρα το στόμα
Πόνος
Μη φύγεις
(που να ξέρω?)
Φόβος
Στην καρδιά
(μη φύγεις!)
Φοβάμαι που είμαι εδώ
Και μαθαίνεις
Μου μαθαίνεις
Να δίνω
Μαθαίνεις
Να παίρνεις
Σκοτάδι, φώς
Αντέχεις
Κι εγώ μαζί
Γυρίζουμε γύρω
Από το γαϊτανάκι
Που υφαίνω
(υφαίνεις?)
Γιορτή
Και
Πόνος
Δε
Θέλω
Να
Πονάς
(πώς να το κάνω?)

6 PERSONS, 6 RESPONSES

2007-05-04T09:15:00.001+02:00

Όταν η μαμά μου φωνάζει το όνομά μου ξέρω ότι κάτι θέλει
Όταν ο αδερφός μου φωνάζει το όνομά μου ξέρω ότι θέλει να μου πει τι έχει
Όταν ο μπαμπάς μου φωνάζει το όνομά μου ξέρω ότι θα τσακωθούμε
Όταν ο Ηλίας φωνάζει το όνομά μου με ψάχνει και του λείπω και θα με πάρει αγκαλιές. Και πριν ή μετά από αυτό θα τσακωθούμε
Όταν η Εύη φωνάζει το όνομά μου ξέρω ότι θα με κατσαδιάσει γιατί έχω εξαφανιστεί
Όταν η Μαριάν φωνάζει το όνομά μου ξέρω ότι θα με πειράξει επειδή πειράζω όλο τον κόσμο

ΟΤΑΝ ΔΕ ΧΩΡΑΣ ΠΟΥΘΕΝΑ...

2007-05-02T15:27:00.000+02:00

Γύρισα
Γεμάτη εικόνες
Αρώματα
Μυρωδιές
Πρόσωπα
Το Παρίσι ήταν άλλο
Ήταν πιο μόνο
Ήταν πιο απόμακρο
Κι εγώ πιο αχάριστη
Ήμουν και δεν ήμουν
Εκεί
Γύρισα
Και τώρα
Θέλω να ξεκινήσω άλλο
Άλλο ταξίδι
Και τώρα
Είμαι και δεν είμαι
Εδώ
Παντού τα ίδια
Είμαι και δεν είμαι
Πουθενά τελικά
Πουθενά
Δε χωράω
Ίσως μια παραλία
Στην άλλη άκρη του κόσμου
Ίσως αυτή

Με περιμένει….

ΚΛΕΙΣΤΟ ΛΟΓΩ ΔΙΑΚΟΠΩΝ..

2007-04-26T09:11:00.000+02:00

ΚΑΛΗ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ!

ΦΡΟΝΤΙΣΤΕ ΝΑ ΠΙΑΣΕΤΕ ΑΠ΄ΤΑ ΜΑΛΛΙΑ ΤΟ ΜΑΗ!

ΓΑΤΑ

2007-04-25T15:48:00.001+02:00

Θα ήθελα να είμαι γάτα.
Να ξαπλώνω στον ήλιο.
Να τρίβομαι.
Να γουργουρίζω.
Να εξαφανίζομαι.
Να γρατζουνάω.
Να δαγκώνω.
Να παίζω.
Να περιπλανιέμαι.
Να κοιμάμαι στην αγκαλιά του.
Και να με αγαπάνε.
Για όλα αυτά.

ΕΙΜΑΙ ΑΛΛΟΥ

2007-04-23T14:18:00.000+02:00

Δε μπορώ να γράψω τίποτα..

Δε μπορώ να σχολιάσω τίποτα...

Δε θέλω τίποτα...

Είμαι αλλού..

Λατινική Αμερική...

Καραϊβική...

(έχω τελειώσει κι εγώ με την Ευρώπη Antoin)

ΚΑΛΗΜΕΡΕΣ

ΧΑΜΟΓΕΛΑ

MOJITOS.... (μμμμ)

Ο ΗΛΙΟΣ ΠΟΥ ΜΕ ΣΩΖΕΙ

2007-04-17T08:15:00.000+02:00

Η λιακάδα με έβγαλε έξω
Μαλλιά κοτσιδάκια
Μπλουζάκια αμάνικα
Βόλτες, βόλτες, μέρες φωτεινές…
Σκίζω το γκρίζο
Τακτοποιώ τα πράγματα
Ένα ένα.
Λίγο λίγο.
Όλο και πιο κοντά φθάνω
Στο καλοκαίρι που με γέννησε.
Και πάντα με ανασταίνει.

ΠΩΛΕΙΤΑΙ ΤΡΕΛΑ

2007-04-13T10:52:00.000+02:00

Λοιπόν αποφάσισα ότι πρέπει να αλλάξω λίγο το βιολί…
Το ΜΟΤΟ μου από εδώ και πέρα είναι:

ΔΕ ΘΑ ΜΕ ΤΡΕΛΑΝΟΥΝ ΑΥΤΟΙ, ΘΑ ΤΟΥΣ ΤΡΕΛΑΝΩ ΕΓΩ

Το εφάρμοσα ήδη σε ένα ανυποψίαστο θύμα.
Μια χαρά δουλεύει..

Όχι αγάπη μου, δε θα τα φάω εγώ τα λεφτά στο ψυχίατρο…
προτιμώ να τα φάω στα ταξίδια…

Χε χε…

ΦΙΛΙΑ ΚΑΙ ΚΑΛΗΜΕΡΟΥΔΙΑ!!!

ΤΙΠΟΤΑ

2007-04-11T14:51:00.000+02:00

Με αφορμή μια σύντομη πρωϊνή συζήτηση με την Ήρα...

Δε θέλω τίποτα από κανέναν
Όλα με κούρασαν, τα περασμένα.
Μόνη στη μάχη, στον ήλιο βγαίνω
Δε θέλω τίποτα να περιμένω.

Κλωστή δεμένη, σε ανέμης ξύλο
Κλώτσο της δίνω, με μύθο φίλο.
Να ξεκινήσει, να με μαγκώσει
Στο παραμύθι να βρω τη γνώση

Δε θέλω τίποτα να περιμένω
Μόνη να μείνω να επιμένω
Γιατί ναι, έμαθα κάτι καλά
Να υποκρίνομαι αληθινά

Στη μέση εγώ, ηθοποιός
Ο πιο σπουδαίος, ο πιο τρανός
Καλά να κρύβω ψυχής πληγές
Να τις σκεπάζω με αγκαλιές

Να ακούω λόγια, σκόρπια χαμένα
Ονείρου φλόγα, ζεστή σαν αίμα
Να με ζεστάνει μες στο χειμώνα
Έξω να βγω απ’ τον κυκλώνα

ΑΝΑΚΩΧΗ

2007-04-10T11:47:00.000+02:00

Ανακωχή
Δε μου ταιριάζει
Και ας κοιμήθηκα
Δεν ξεκουράστηκα
Δεν έφυγα
Εδώ ήμουν
Εδώ. Αλλά άλλού
Χάνοντας τις δυνάμεις
Που μάζευα
Ανακωχή
Δεν την επέλεξα
Δεν είμαι εγώ
Είμαι πολεμίστρια
Μαχητής
Και αυτό έκανα
Πόλεμο
Όχι ανακωχή
Με εμένα
Με το πρέπει
Και το τώρα
Που ήθελα να γίνει χτες
Για να μη γίνει αύριο
Μα θα νικήσω
Κι αυτήν τη μάχη
Όπως έχω μάθει
Όπως κάνω
Πάντα
Στο τέλος
Που δεν έρχεται
Γιατί σε κάθε τέλος
Ένα αύριο γεννιέται
Και περιμένει
Να με κουράσει
Να το κερδίσω
Από την αρχή
Δεν κάνω άλλη
Ανακωχή

ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΟΧΙ

2007-04-04T10:17:00.000+02:00

Όταν ο άνθρωπος είναι ανάποδος....

Έχω ένα μεγάλο όχι μέσα μου που όλα τα καταπίνει.
Και τις γιορτές και τις χαρές, τις λύπες και τους φόβους.
Σα γέννημα παραμυθιού και δράκαινας ανάσα,
Τα καίει όλα μονομιάς χωρίς μεγάλη σκέψη.
Κρεβάτι που δε στρώθηκε ποτέ για να ξαπλώσω,
Και ποίημα που δε γράφτηκε από ψυχής ανάγκη.
Είναι του φόβου θρέψιμο, που κατοικεί εντός μου.
Σαν καταιγίδα τροπική πάνω από το κεφάλι.
Θεριώνει, γιγαντώνεται, το μέσα κατατρώγει.
Και βασανίζει τη ψυχή, το είναι και τη σκέψη.
Αυτό το ΟΧΙ το μικρό ασήμαντο φαινόταν.
Μα τώρα πια με κατοικεί, πέρα απ΄τη θέλησή μου.

ΑΠΡΙΛΙΑΤΙΚΗ ΔΙΑΘΕΣΗ

2007-04-03T10:20:00.000+02:00

ΕΙΠΑΜΕ ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ?

ΑΠΩΛΕΙΑ ΜΝΗΜΗΣ

2007-03-30T15:52:00.000+02:00

Σιωπής τιμωρία
Πάνω σε αφρισμένο στόμα
Επίμονα κοίταζε
Το ρολόι της σκέψης
Που σταμάτησε
Όχι για να ξεκουραστεί
αλλά για να ξεχάσει
Εις μάτην!

ΔΕΙΧΝΩ

2007-03-29T16:32:00.000+02:00

Θα φορέσω οχτώ λουλούδια.
Θα μυρίζω Άνοιξη.
Όλα τα χρώματα, όλα θα τα μαζέψω.
Τα στολίδια των πουλιών.
Τα μάτια της τίγρης.
Τα μαλλιά του λιονταριού.
Τη ζέστη της γάτας.
Και τότε θα μου πεις.
Αν σου θύμισα ποια είμαι.

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΜΙΑΣ ΜΕΡΑΣ

2007-03-29T10:34:00.000+02:00

Τελικά ο f. έχει μάλλον δίκαιο... Όταν ΔΕΝ είμαστε καλά γράφουμε.
Ανεβάζω λοιπόν πάλι ένα παλαιότερο κείμενο, όταν δεν ήμουν μέσα στην τρελή χαρά...
Που να μου μείνει χρόνος να γράψω καινούργια.. Έχω πέσει με τη μούρη στην ιστορία μου!
Βιβλίο θα βγει στο τέλος! Λες τελικά να έχω το πεζό και να μη το ξέρω? Λες? Θα μου πείτε εσείς όταν τελειώσω και το διαβάσετε. Ακολουθεί το κείμενο.. Καλημέρες!

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΜΙΑΣ ΜΕΡΑΣ

Δωμάτιο Πέτρα Σιωπή Δράκος Πρωί.
Θλίψη Απόγνωση Βάσανο Λύκος Μεσημέρι.
Κίνηση Αγωνία Αναζήτηση Αλεπού Απόγευμα.
Προσμονή Κορύφωση Λύτρωση Γάτα Βράδυ.

ΜΙΑ ΛΟΓΙΚΗ ΕΞΗΓΗΣΗ

2007-03-28T08:57:00.001+02:00

12 ακριβώς. Μεσάνυχτα.
Η πόλη δεν κοιμάται. Μόνο η ψυχή.
Ωραία κοιμωμένη, την ώρα της Σταχτοπούτας.
Μα ούτε βασιλόπουλο, ούτε πρίγκιπας,
να ξυπνήσει τη ψυχή.
Λήθαργος. Λήθη. Κομμένη ορμή.
Ποτάμι γάργαρο. Μέσα μου τρέχει.
Μια λέξη. Μια μικρή λέξη. Μια μικρή.
Αλλά δεν έρχεται.
Το νήμα έχει μπλεχτεί για τα καλά.
Κουβάρι έχει γίνει. Κουβάρι.
Και αυτή η μοναξιά. Τι βαρετή παρέα.
Ο ήχος απουσιάζει. Άλλη διάσταση παίρνουν όλα.
Όλα μες στη σιωπή.
Χαμένα όνειρα. Όλες οι υποσχέσεις
δεν κρατήθηκαν ποτέ. Όλες.
Όλα τα ψέματα του κόσμου
πάνω μου πέφτουν και με πλακώνουν.
Όλα τα ψέματα που όλα είναι.
Καμία αγάπη δυνατή.
Και χάδι και φιλί και υποσχέσεις.
Κενές, επιπόλαιες, φθηνές.
Το ψέμα έγινε ποτάμι.
Το ποτάμι αίμα. Τρέχει στους δρόμους.
Και όλοι είναι μέσα.
Γλιστρούν και πέφτουν.
Και ούτε ένα κομμάτι σάρκας
Να πιαστείς. Να σωθείς.
Ούτε μυστικά. Δε θέλω.
Δε θέλω να ξέρω μυστικά.
Ούτε να υπάρχουν.
Σαν τα λουλούδια. Τα πέταλα ανοιχτά να είναι όλα.
Στο φως. Μόνο ψέμα. Και ένα κενό.
Ένα γαλάζιο κενό.
Ψυχρό σαν το ψέμα.
Σαν τις σκοτωμένες υποσχέσεις.
Γιατί να δίνονται ποτέ?
Αφού είναι ψέμα.
Να κάνεις όνειρα με υποσχέσεις.
Που είναι ψέμα.
Και φοβάμαι. Φοβάμαι. Φοβάμαι πολύ.
Και αυτήν την αγκαλιά.
Αυτήν που ήθελα πολύ
Ποτέ δεν ήρθε.
Γιατί ήταν όλα ψέμα.
Λαχταρώ ακόμα.
Έμαθα να πιστεύω σε ψεύτικες υποσχέσεις.
Για να φτιάχνω όνειρα.
Να ζω για να δίνω.
Ή μήπως δίνω επειδή ζω?
Αλλά το κουβάρι δε λύνεται.
Με κούρασε. Το απατηλό όνειρο.
Τα σκέφτομαι όλα.
Από την κούνια έως εδώ.
Μα αυτό, λένε, το παθαίνουν αυτοί
Που πριν το θάνατο είναι.
Για αυτό φοβάμαι πολύ.
Πολύ. Πολύ.
Πονάω. Δυνατά. Πολύ.
Που χάνω. Και δεν ξέρω τι.
Όλες οι υποσχέσεις δεν έγιναν
Την ύστατη στιγμή.
Τίποτα να μην περιμένω πρέπει.
Να ξεριζώσω όλα τα όνειρα.
Να βγούνε όλα. Να είμαι καθαρή.
Από το ψέμα να πλυθώ.
Να είμαι έτοιμη. Να ριχτώ στη μάχη.
Αλλά πάλι όχι. Δε θέλω άλλες μάχες.
Μόνο μια αγκαλιά. Να κλάψω. Πολύ.
Όπως όταν ήμουν παιδί.
Αναφιλητά να έρθουν να σκεπάσουν τη σιωπή.
Να λυτρωθώ.

Η ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΜΙΑΣ ΜΕΡΑΣ

2007-03-26T15:32:00.000+02:00

Μια αδιάφορη μέρα. Χλιαρή.
Μια μέρα που αύριο θα έχω ξεχάσει.
Και που δε θα με πάει πιο κοντά σε εμένα.
Μέχρι που σε είδα. Με πόση λαχτάρα!
Το σπίτι γεμίζει αρώματα. Το δωμάτιο φιλιά!
Όλα αλλάζουν. Όλα ανατρέπονται.
Με μια μικρή ματιά. Με ένα άγγιγμα.
Με κλείνεις μέσα στην αγκαλιά.
Ο έρωτας, ο πόθος, η αγάπη, έρχονται.
Με παίρνεις από το χέρι.
Στους κήπους πας του παραδείσου.
Κομμένη ανάσα. Χείλη σμιχτά. Κορμιά ζεστά.
Και το ταξίδι πάλι αρχίζει.
Μαζί. Δυνατά.
Και δε με νοιάζει αν θα φτάσω
στην Ιθάκη πιο κοντά.
Μαζί σου μόνο να΄ μαι αληθινά!

ΤΡΟΜΑΚΤΙΚΟ...

2007-03-22T09:33:00.000+02:00

Δεν είμαι story teller
Είμαι soul teller
Άντε το πολύ πολύ να γίνω sorry teller…
Αχ, και πρέπει έως την Παρασκευή να έχω κάνει κάτι…
Clouds in my coffee..

ΑΣΕ ΜΕ ΝΑ ΣΕ ΠΑΡΩ

2007-03-21T13:21:00.000+02:00

Θα έρθω να σε πάρω από το χέρι.
Με ορμή και δύναμη.
Με λαχτάρα και ενθουσιασμό.
Γιατί έτσι είμαι.
Και αυτό αγάπησες.
Να στο θυμίζω πρέπει.
Πως είμαι αήθικη όπως λες.
Αλλά αυτό αγάπησες.
Για αυτό πόνεσες.
Για αυτό προσπάθησες.
Να σε απογειώσω πάλι.
Να σου δώσω μια φωτιά.
Να αγγίξω τα χείλη όπως μόνο εγώ.
Μπορώ.
Γιατί είμαι παιδί.
Όπως λες.
Και πάντα θα θέλω αγκαλιές.
Για αυτό μ΄αγάπησες.
Αλλά και για αυτό με τιμωρείς.
Πάλι.
Για αυτό θέλω πάντα να προσπαθώ.
Εκεί που το στόμα του λύκου
Κρύβει το φεγγάρι που αγγίξαμε.
Μαζί σου.
Μπορούμε.
Αγαπημένε.
Αιώνιε.
Έρωτα.

THE JOKE OF THE DAY

2007-03-21T13:14:00.000+02:00

Του είπε:
" θέλω να με σέβεσαι"

Απάντησε:
"δε σε σέβομαι εγώ μωρή?"

FOR MY LOVER

2007-03-21T09:55:00.000+02:00

Αγαπημένο από Tracy Chapman...

Two weeks in a Virginia jail
For my lover for my lover
Twenty thousand dollar bail
For my lover for my lover
And everybody thinks
That I m the fool
But they don’t get
Any love from you
The things we wont do for love
Id climb a mountain if I had to
And risk my life so I could have you
You, you, you...
Everyday Im psychoanalyzed
For my lover for my lover
They dope me up and I tell them lies
For my lover for my lover
I follow my heart
And leave my head to ponder
Deep in this love
No man can shake
I follow my heart
And leave my mind to wonder
Is this love worth
The sacrifices I make

ΤΟ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ

2007-03-21T09:54:00.000+02:00

Το διαφορετικό. Αυτό ήθελα να ζήσω.
Και ο κήπος που μου δόθηκε ήταν γεμάτος άνθη.
Όμως ποτέ δεν έφθανε. Ποτέ αρκετό τίποτα.
Η δίψα δεν έσβηνε.
Και η αγωνία πάντα βασανιστικά παρούσα.
Το ανικανοποίητο πάντα με περίμενε.
Και όλα ήταν μάταια. Και λίγα.
Έγινα κυνική.
Εγώ η φιλεύσπλαχνη, η γεμάτη κατανόηση.
Γιατί το άλλο έτσι σε κάνει.
Όχι από απληστία.
Κυνήγι του εαυτού μου.
Η τιμωρία του.
Που πότε δεν έδινα μπράβο.
Πάντα.
Υπήρχε πιο πολύ, πιο πολύ.
Πάντα.
Υπάρχει κι άλλο.

ΠΕΡΙ ΧΛΙΑΡΟΤΗΤΟΣ

2007-03-20T14:33:00.000+02:00

Όντας ενεργό, ενίοτε πολυάσχολο, ενίοτε αγαπητό, ενίοτε σεβάσμιο, ενίοτε εκτεθειμένο, ενίοτε μισητό και ακόμα πιο ενίοτε αξιαγάπητο μέλος αυτής της τεράστιας οικογενείας που φέρει το όνομα κοινωνία, I couldn’t help noticing, ότι το χλιαρό κυκλοφορεί, υπάρχει, βρίσκεται, αντανακλάται, αναπνέει παντού.
Θέλω τον καφέ μου, όχι πολύ ζεστό όχι πολύ κρύο, χλιαρό. Θέλω το μπάνιο μου όχι πολύ καυτό όχι πολύ κρύο, χλιαρό. Θέλω τη μέρα μου όχι πολύ καλή όχι πολύ κακή, χλιαρή.
Θέλω τους φίλους μου: χλιαρούς. Θέλω τη δουλειά μου: χλιαρή. Θέλω τη σχέση μου: χλιαρή.
Θέλω κάτι να αντέχω, να κουμαντάρω, να είναι εντός ορίων, να μην εκτεθώ, να μη παρεξηγηθώ, να μη πονέσω, να μη χαρώ να μη λυπηθώ, να μπορώ να το σταματήσω, να μπορώ να το αρχίσω. Να μπορώ να χτίσω, να γκρεμίσω. Να γκρεμίσω. Να καταστρέψω. Να διαλύσω. Να ισοπεδώσω. Να κατεδαφίσω. Να μην αφήσω. Τίποτα πίσω.
Να μπορώ να είμαι καλά. Χωρίς τύψεις ενοχές, πόνο, δόσιμο, λαγνεία, ανάγκη, ΖΩΗ.
Χλιαρά. Είμαι καλά.
Αλλά εύχομαι τα χαπάκια αυτά να κυκλοφορούν για πολύ καιρό…

ΑΠΑΝΘΡΩΠΟ?

2007-03-19T11:37:00.000+02:00

Είχα να δω τηλεόραση πάνω από μήνα.. επισκέφτηκα την Κυριακή τους γονείς μου, και η προσφιλής συνήθεια της μέσης αστικής οικογένειας ήρθε και με βρήκε, χωρίς να μου ζητήσει την άδεια: η τηλεόραση ανοιχτή συνόδευε το κατά τα άλλα υπέροχο Κυριακάτικο γεύμα της μητέρας.
Απίστευτες ειδήσεις! Μια μητέρα λέει, πούλησε το παιδί της για να αποπληρώσει τις δόσεις του αυτοκινήτου της… Όλοι έσπευσαν να κατακρίνουν. “Είναι αυτή μάνα? Απάνθρωπη! Πως μπόρεσε?”
Η επόμενη είδηση είχε να κάνει με τη λίστα του Forbes και τους ποιο πλούσιους ανθρώπους του κόσμου… “Α! Ο τάδε πέρυσι ήταν στο νούμερο 6, φέτος πως πήγε βρε παιδί μου στο 4” και λοιπά χαρούμενα.
Απίστευτο, σκέφτηκα! Όλοι έσπευσαν να κατακρίνουν αυτή τη μάνα, θύμα του σύγχρονου lifestyle, θύμα της υπερκαταναλωτικής μας κοινωνίας. Θύμα της κοινωνίας που αυτοί που χαμογελαστοί φιγουράρουν στο Forbes δημιουργούν. Αλλά κανένας μα κανένας δεν αναρωτήθηκε πως οι χαμογελαστοί μεγιστάνες του Forbes είναι εκεί που είναι, και πόσοι υποφέρουν για να είναι αυτοί πρώτοι και δεύτεροι στις λίστες…
Μια μάνα που πουλάει το παιδί της για να επιβιώσει και κάποιοι που έχουν τόσα λεφτά που 10 ζωές δε τους φτάνουν για να τα ξοδέψουν. Τι είναι αυτό? Σουρεαλισμός? Εγώ πάντως δε μπορώ να το καταλάβω…

ΠΡΟΣΜΟΝΗ

2007-03-19T11:13:00.000+02:00

Έσβησε το φως.
Έγειρε και εξάπλωσε.
Ύπνος βαθύς τη βρήκε.
Ο ύπνος ο αξύπνητος.
Λησμονιά σκέπασε τη χώρα.
Λουλούδια δέντρα, όλα ξεχάστηκαν.
Εποχές, καλοκαίρια, άνοιξες, σβήστηκαν.
Ωραία κοιμωμένη.
Πάντα αμίλητη, θλιμμένη.
Πνοή ανέμου, φιλί ζεστό.
Να την ξυπνήσει.
Προσμένει. Καρτερά.
Ένα άγγιγμα στη ψυχή. Λυτρωτικό.
Να ‘ρθουν να τη βρουν όλα τα χαμόγελα.
Και τα αναφιλητά.
Μα σαν ξυπνήσει, πάλι αυτήν την προσμονή αναζητά.
Η ψυχή του ανθρώπου.
Αχόρταγη και ακόρεστη.
Πάντα το νέο, το άλλο αποζητά.
Βάσανο Σίσυφου. Αιώνιος τροχός.
Μα και ζωή ταξιδεμένη.

ΓΙΑΤΙ ΓΡΑΦΟΥΜΕ...

2007-03-13T17:08:00.000+02:00

Ή άλλες φορές γιατί απλά θέλουμε να μοιραστούμε με όλον τον κόσμο το αγαπημένο μας λουλούδι...

ΚΑΛΟ ΑΠΟΓΕΥΜΑ ΚΑΛΟ ΓΡΑΨΙΜΟ

ΚΑΙ ΟΜΩΣ ΓΥΡΙΖΕΙ....

2007-03-13T17:02:00.000+02:00

Ή άλλες φορές μπορεί να γράφουμε γιατί πιστεύουμε ότι ο κόσμος θα αλλάξει... θα τον αλλάξουμε.. Όπως λέει και η Γώγου...

Θα ρθεί καιρός που θα αλλάξουν τα πράγματα. Να το θυμάσαι Μαρία.
Θυμάσαι Μαρία στα διαλείμματα εκείνο το παιχνίδι που τρέχαμε κρατώντας τη σκυτάλη -μη βλέπεις εμένα- μην κλαις. Εσύ εισ' η ελπίδα. Άκου θάρθει καιρός που τα παιδιά θα διαλέγουν γονιούς δε θα βγαίνουν στην τύχη Δε θα υπάρχουνε πόρτες κλειστές με γυρμένους απέξω Και τη δουλειά θα τη διαλέγουμε δε θάμαστε άλογα να μας κοιτάνε στα δόντια. Οι άνθρωποι -σκέψου!- θα μιλάνε με χρώματα κι άλλοι με νότες. Να φυλάξεις μονάχα σε μια μεγάλη φιάλη με νερό λέξεις και έννοιες σαν και αυτές απροσάρμοστοι-καταπίεση-μοναξιά-τιμή-κέρδος-εξευτελισμός για το μάθημα της ιστορίας. Είναι Μαρία -δε θέλω να λέω ψέματα- δύσκολοι καιροί. Και θαρθούνε κι άλλοι. Δεν ξέρω -μην περιμένεις και από μένα πολλά- τόσα έζησα, τόσα έμαθα, τόσα λέω κι απ' όσα διάβασα ένα κρατάω μόνο: "Σημασία έχει να παραμένεις άνθρωπος".
Θα την αλλάξουμε τη ζωή! Παρ' όλα αυτά Μαρία.

Η ΑΡΧΗ ΤΩΝ...

2007-03-13T16:48:00.000+02:00

Η εκπλήρωσις της έκνομής των ηδονής έγινεν.
Απ' το στρώμα σηκωθήκαν, και βιαστικά ντύνονται χωρίς να μιλούν.
Βγαίνουνε χωριστά, κρυφά απ' το σπίτι·
και καθώς βαδίζουνε κάπως ανήσυχα στον δρόμο,
μοιάζει σαν να υποψιάζονται που κάτι επάνω των προδίδει
σε τι είδους κλίνην έπεσαν προ ολίγου.
Πλην του τεχνίτου πώς εκέρδισε η ζωή.
Αύριο, μεθαύριο, ή μετά χρόνια θα γραφούν
οι στίχ' οι δυνατοί που εδώ ήταν η αρχή των.

Να γιατί μπορεί να γράφεις...
Η απάντηση μπορέι να έρχεται τόσο απλά όσο το περιγράφει παραπάνω ο μοναδικός αγαπημένος Καβάφης...

Η ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΗΣ ΣΤΙΓΜΟΥΛΑΣ

2007-03-13T12:41:00.000+02:00

Μαθαίνω, σιγά σιγά, να δίνω σημασία στα μικρά. Τα είχα ξεχάσει για πολύ καιρό (χρόνια). Κάτι αλλάζει… Μια βόλτα στο κέντρο Σάββατο πρωί, ένα μικρό café στην Ακαδημίας, παρέα μόνο με ένα βιβλίο, συναντήσεις με φίλους στα Εξάρχεια για απογευματινό καφέ… Όμορφες αναζητήσεις για αγαπημένες μουσικές. Με ένα αναποφάσιστο γκρίζο ουρανό. Που δε μπορεί να με διαπεράσει, γιατί έχω ένα χαμόγελο ΝΑ! Και μαθαίνω πάλι να ρουφάω τη στιγμή, αυτήν την πολύτιμη φίλη (ή εχθρό) που είχα ξεχάσει. Γιατί η ζωή είναι κάτι που συμβαίνει όταν εγώ κάνω σχέδια για το μέλλον. Και δε θέλω πια :)

Η ΛΕΞΗ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ

2007-03-09T11:15:00.000+02:00

Τη σκέφτομαι συνέχεια...
ΑΓΕΡΟΧΑ
Υπέροχες εικόνες έρχονται στο μυαλό
ΑΓΕΡΟΧΑ

ΞΕΝΟΙΑΣΤΕΣ ΜΕΡΕΣ... MOOD OF TODAY

2007-03-09T09:51:00.000+02:00

Σε μια παραλία με άσπρη άμμο και ζεστά νερά, στην άλλη άκρη του κόσμου. Εκεί που δεν υπήρχε τίποτα άλλο.. Εκεί που ήμουν πραγματικά ελεύθερη... Όμορφες μέρες. Όμορφες σκέψεις.

ΚΑΙ Ο ΜΗΝΑΣ ΕΧΕΙ 9...

2007-03-09T09:32:00.000+02:00

Και έιναι και Παρασκευή. Είμαι οκ! Κάτι μου ήρθε εχτές. Όλα καλα όμως. Είναι που πάντα είμαι δυνατή για τους άλλους. Που όλοι νομίζουν ότι αν καταρεύσω και εγώ έφτασε το τέλος του κόσμου. Και δεν είμαι ποτέ αδύναμη. Και το χρειάζομαι που και που. Να ζητάω και εγώ βοήθεια... Δε ξέρω να το κάνω καλά. Αλλά εσείς με καταλάβατε.
Ευχαριστώ πολύ Γιώργο.
Ευχαριστώ πολύ Ήρα.
Και ο μήνας έχει 9 όλη μέρα!
Φιλιά και καλημέρες!

THE MOOD OF THE DAY..

2007-03-08T11:05:00.000+02:00

ΓΙΟΡΤΗ

2007-03-08T10:45:00.000+02:00

Παραληρήματος συνέχεια..

Μέσα στη χαρά, ήρθε η θλίψη και με βρήκε.
Και σε όλες τις γιορτές, στα γέλια, στις χαρές,
Πάντα ο κόμπος στο στομάχι, πάντα με συνοδεύει.
Σα να φοβάμαι να χαρώ. Να αφεθώ.
Εγώ που απλώνω όλο το χέρι.
Και δε με νοιάζει. Και που όλο τρέχω.
Μα στις γιορτές, πάντα σταματώ.
Ξεροκαταπίνω ένα χαμόγελο από λουλούδια.
Και το στομάχι μου πονάει.
Σε όλες τις χαρές, σα να νιώθω ενοχές.
Για κάτι που δεν έγινε.
Και η γιορτή κρατάει όσο προλαβαίνω να την προφέρω.
Και σβήνει μέσα στα φώτα τα λαμπερά.
Που πάει η χαρά? Που κατοικεί?
Γιατί το σπιτάκι της δεν το φροντίζω?
Ένα δέντρο. Ναι ένα δέντρο πρέπει να της φυτέψω.
Να βγάλει ρίζες, να ριζώσει μέσα μου.
Να απλωθεί.
Να με τυλίγει όταν έρχεται η θλίψη να με βρει.
Να μη φοβάμαι.

ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΞΗΜΕΡΩΣΕΙ?

2007-03-08T10:31:00.000+02:00

Και το φως δεν ήρθε να με βρει?
Παράξενη άχαρη μέρα, όπως λένε και οι Τρύπες..
Καλημέρα

ΠΑΡΑΞΕΝΗ ΜΕΡΑ

2007-03-08T10:29:00.000+02:00

Παράξενη, θλιμμένη μέρα.
Σα να έχει σκοτώσει κάποιος τη χαρά.
Και ξύπνησα με απώλεια και έλλειψη.
Σα να επισκέφτηκε κάποιος τη ξενοιασιά μου.
Την ερωτεύτηκε και την πήρε μαζί του.
Την κουβαλάει όπως ο Δίας την Ευρώπη.
Και εγώ έμεινα μόνη να αναρωτιέμαι.
Κάτι λείπει. Κάτι έχασα ενώ κοιμόμουν.
Ήρθε ο δαίμονας και κάθισε στο σβέρκο μου.
Μου πήρε την ανάσα και με έκανε θλιμμένη.
Παράπονο στην άκρη των χειλιών.
Δεν τολμάω να το προφέρω.
Για να μην υπάρχει.
Το πέπλο της θλίψης κάθισε στο βλέμμα.
Σα να περίμενα μια γιορτή που ποτέ δεν ήρθε.
Και πίνω μόνη μου τα ποτά.
Τρώω όλα τα γλυκά.
Για να ταΐσω τη λησμονιά.
Που πήγαν όλες οι ηδονές?
Ποιος στηλίτευε το όνειρο όλη νύχτα?
Ποιος κλέφτης, ποιος ιερόσυλος,
μπορεί τούτη τη μαγική μέρα να σπιλώσει?

ΑΧΑΡΗ ΜΕΡΑ

2007-03-08T10:27:00.000+02:00

Άχαρη μέρα, στείλε ως εδώ
βρώμικο αέρα, βρώμικο φως
Παίξε για μας
Χάσε για μας
Σβήσε, σβήσε
σβήσε για μας
Κακοντυμένη μέρα
κάνε μας συντροφιά
οδήγησέ μας τώρα
ίσια στο πουθενά
Άχαρη μέρα, μη σταματάς
να μας δαγκώνεις,
να μας πονάς
Γέλα για μας
Κλάψε για μας
Σβήσε, σβήσε
σβήσε για μάς
Κακοντυμένη μέρα
κάνε μας συντροφιά
οδήγησέ μας τώρα
ίσια στο πουθενά

Η ΕΚΔΡΟΜΗ

2007-03-08T10:24:00.000+02:00

Μα τι από τα δυο πονάει πιο πολύ
Η μοναξιά πονάει ή η επαφή

Μου έχεις τάξει μια εκδρομή
Μα είναι για μας η κάθε μέρα βροχή
Με έχει κουράσει αυτή η διαδρομή
Ένα τοπίο όλο όχι και μη
Κι είναι η πόρτα κλειστή
Όμως για μένα ήσουν πάντα μια πληγή ανοιχτή
Μα που ξέρεις μπορεί
να ταξιδέψουμε μια μέρα ή μια
νύχτα μαζί
Θα θελα ξανά να με θες,
θα θελα αέρας να γίνεις
Να περνάω τις νύχτες που καις
το πουκάμισό μου ν’ ανοίγεις
το πουκάμισό μου ν’ ανοίγεις

Δεν είναι η αγάπη σαν εκδρομή
Είναι μια μάχη που ’χει και νικητή
Μα τι από τα δυο πονάει πιο πολύ
Η μοναξιά πονάει ή η επαφή
Μα που ξέρεις μπορεί να ταξιδέψουμε μια μέρα ή μια
νύχτα μαζί
Κι είναι η πόρτα κλειστή
Όμως για μένα ήσουν πάντα μια πληγή ανοιχτή

Θα θελα ξανά να με θες
Θα θελα αέρας να γίνεις
Να περνάω τις νύχτες που καις
Το πουκάμισό μου ν’ ανοίγεις
Να 'μαι φάντασμα στη σιωπή
να 'σαι όλα αυτά που φοβάμαι
Κι ύστερα με ένα φιλί
μες στα χέρια σου να κοιμάμαι μες στα χέρια σου να κοιμάμαι.

ΚΟΡΜΙΑ

2007-03-07T14:48:00.000+02:00

Κάτι έχω πάθει σήμερα...

Κορμιά ενωμένα, κορμιά διψασμένα. Για άνοιξη και φως.
Στον πόθο αντίκρυ δεν έχω αντίσταση.
Και δε με νοιάζει. Δε θέλω να ξέρω γιατί και πως.
Ξυπνάει το κορμί. Με λίγο φως και 2 φιλιά.
Αίσθηση, παραίσθηση, οφθαλμαπάτη, αναφιλητά.
Μυρίζει ωραία απόψε ο ουρανός.
Διψασμένη μα γεννημένη πάλι μέσα στο φως.

CHASE THE SUN

2007-03-07T13:05:00.000+02:00

Ένα από τα πιο αγαπημένα μου τραγούδια ever.
Φυσικά για τον Ήλιο.... Planet Funk.

I'm flying away
Running like the wind
As I chase the sun
Up spinning around
Circles in my mind
Sailing over the ground

ΜΟΝΟ ΦΩΣ

2007-03-07T12:39:00.001+02:00

Είναι οι μέρες φωτεινές.
Και τίποτα δε θέλω.
Πώς να φανώ αχάριστη
Με ήλιο που σε καίει
Μόνο ζέστη
Και είμαι ευτυχισμένη
Η γάτα που έχω στην καρδιά γουργουρίζει
Και τίποτα δε θέλω.
Ξυπνάω λουσμένη από το φως.
Αχόρταγα, όλες τις σταγόνες, όλες, θα μαζέψω.
Όλες τις σταγόνες του ήλιου.
Και τίποτα άλλο δε θέλω.
Μόνο φως.
Το ξέρω, έρχεται η εποχή μου.

My Favourite Game

2007-03-02T16:07:00.001+02:00

Και φυσικά το αντίστοιχο τραγούδι του κειμένου...

I don't know what you're looking for
you haven't found it baby, that's for sure
You rip me up and spread me all around
in the dust of the deed of time
And this is not a case of lust, you see
it's not a matter of you versus of me
It's fine the way you want me on your own
but in the end it's always me alone
And I'm losing my favourite game
you're losing your mind again
I'm losing my baby
losing my favourite game
I only know what I've been working for
another you so I could love you more
I really thought that I could take you there
but my experiment is not getting us anywhere
I had a vision I could turn you right
a stupid mission and a lethal fight
I should have seen it when my hope was new
my heart is black and my body is blue
And I'm losing my favourite game
you're losing your mind again
I'm losing my favourite game
I've tried but you're still the same
I'm losing my baby
you're losing a saviour and a saint

ΤΟ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ ΜΟΥ ΠΑΙΔΙΚΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ

2007-03-02T16:05:00.000+02:00

Λένε. Η ζωή είναι παιχνίδι. Και ο έρωτας είναι. Παιχνίδι. Ταξιδεύω σκίζοντας το σκοτάδι. Αφήνω μια λεπτή χρυσή γραμμή για να τη δεις. Να την πιάσεις. Να πιαστείς. Να με βρεις. Αλλά δε συναντιόμαστε.
Γιατί δεν περιμένω. Δεν έχω υπομονή. Και όλο είμαι στο επόμενο.
Που πάλι τρέχεις να έρθεις. Ή μήπως έτσι απλά νομίζω?
Μήπως τελικά εσύ κρατάς το νήμα. Αμετακίνητος πάνω στο χάρτη του νησιού με το θησαυρό. Και εγώ απλά, σα να πλέκω γαϊτανάκι, στροβιλίζομαι. Και είσαι. Και πάω. Και απλά σε βλέπω από αλλού. Και εσύ απλά είσαι. Εκεί που πάντα ήσουν. Αλλά νομίζω ότι έρχεσαι. Αλλάζει απλά το φόντο?
Ποιος ορίζει το αγαπημένο μου παιδικό παιχνίδι. Έχω γίνει το παιχνίδι του μυαλού μου? Γιατί είσαι ήρεμος. Το αγαπημένο μου παιχνίδι. Και σταθερός. Το παιχνίδι του πόθου. Και αυστηρός. Το παιχνίδι της εξουσίας. Και απόμακρος. Το παιχνίδι του φόβου.
Δεν πρέπει να είναι πάλη. Ούτε αγώνας. Το παιχνίδι αρχίζει. Ποιος θα πληγώσει πιο πολύ τον άλλο? Και πόσο ο πόνος θα κρατάει. Και έρχεται η παραίτηση. Αλλά κρατάω το νήμα. Γιατί δε μπορώ. Στο παιχνίδι του μυαλού, δίνω συνέχεια. Το παιδί που έχω παίζει. Δεν γίνεται αλλιώς.
Και χάνω το αγαπημένο μου παιχνίδι. Χάνεις τη ψυχραιμία. Χάνω τη γοητεία. Χάνεις τη καθαρότητα. Χάνω τη διάταξη. Χάνεις το λυτρωτή σου. Και σε χάνω.

ΤΟ ΣΠΙΤΙ

2007-02-27T12:13:00.000+02:00

Μου είπες
« σου χαρίζω ένα σπίτι»
και εγώ σου είπα
Tα όνειρα δεν κατοικούν πουθενά.
Πως μπορείς να περιορίζεις τη σκέψη?
Τα αισθήματα? Την αγάπη?
Δεν κατοικούν πουθενά.
Μονό στη καρδιά μπορούν να βρουν λιμάνι.
Και να ξαποσταίνουν.
Να γιγαντώνουν.
Και να λιμνάζουν.
Τι θες να κλείσω μέσα στο σπίτι?
Την καρδιά μου?
Μα η καρδιά η αλυσοδεμένη ματώνει και πληγιάζει.
Βασανίζεται.
Και δε νιώθει. Δεν αγαπάει.
Θέλει μόνο λύτρωση.
Θέλει μόνο να φύγει.
Λαχταράει μόνο να πετάξει.
Χωρίς βάρος.
Χωρίς όνειρα και χωρίς αγάπη.
Και δεν κουβαλάει τίποτα.
Και τι το θες το σπίτι?
Καρδιά δεν έχεις να με βάλεις?

SUMMER WINE...

2007-02-27T09:17:00.000+02:00

Λίγο κρασί καλοκαιρινό για να αντέξουμε αυτόν το γκρίζο ουρανό και να ταξιδέψουμε...

Strawberries cherries and an angel´s kiss in spring
My summer wine is really made from all these things
I walked in town on silver spurs that jingled to
A song that I had only sang to just a few
She saw my silver spurs and said lets pass some time
And I will give to you summer wine
Ohh-oh-oh summer wine
Strawberries cherries and an angel´s kiss in spring
My summer wine is really made from all these things
Take off your silver spurs and help me pass the time
And I will give to you summer wine
Ohhh-oh summer wine
My eyes grew heavy and my lips they could not speak
I tried to get up but I couldn’t find my feet
She reassured me with an unfamiliar line
And then she gave to me more summer wine
Ohh-oh-oh summer wine
Strawberries cherries and an angel´s kiss in spring
My summer wine is really made from all these things
Take off your silver spurs
and help me pass the time
And I will give to you summer wine
Mmm-mm summer wine
When I woke up the sun was shining in my eyes
My silver spurs were gone my head felt twice its size
She took my silver spurs a dollar and a dime
And left me cravin´ for more summer wine
Ohh-oh-oh summer wine
Strawberries cherries and an angel´s kiss in spring
My summer wine is really made from all these things
Take off your silver spurs and help me pass the time
And I will give to you summer wine
Mmm-mm summer wine

ΤΙ ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΓΙΝΩ ΟΤΑΝ ΘΑ ΜΕΓΑΛΩΝΑ

2007-02-22T11:02:00.000+02:00

Όταν η μητέρα της μπήκε στο δωμάτιο, η Μαρία ήταν ήδη ξαπλωμένη αγκαλιά με την αγαπημένη της κούκλα. Την κοίταξε και χαμογέλασε.

«Θέλεις να βάλω την κούκλα σου στο καλάθι για να κοιμηθείς? “ Την ρώτησε.
«Όχι» αποκρίθηκε σχεδόν απειλητικά η Μαρία. «Είναι το παιδί μου!».

«Πολύ βιάζεσαι μικρή μου!» Της είπε η μάνα της και αφού την φίλησε επέστρεψε στο σαλόνι όπου την περίμεναν οι καλεσμένοι.

«Η κόρη μου βιάζεται να μεγαλώσει», είπε όλο χαμόγελα και καμάρι. Και οι μεγάλοι άρχισαν να σχολιάζουν και να μιλάνε για όλα αυτά τα καθημερινά που μιλάνε συνήθως.

Η Μαρία δεν άκουγε και δεν την ένοιαζε. Σκεφτόταν πως όταν θα μεγάλωνε θα ήθελε να γίνει μάνα.

Να φροντίζει, να προσέχει, να κανακεύει, να μαλώνει, να ενθαρρύνει, να αγκαλιάζει, να φυλάει, να παλεύει, να είναι εκεί για όλα όσα αγαπάει.

Mon amie la rose

2007-02-22T09:08:00.000+02:00

Καλημέρα με ένα πολύ πολύ αγαπημένο τραγούδι από τη Natasha Atlas... Ποίηση και μουσική...

On est bien peu de choses. Et mon amie la rose
me l'a dit ce matin.
A l'aurore je suis née, baptisée de rosée.
Je me suis épanouie. Heureuse et amoureuse.
Au rayon du soleil.
Je me suis fermée la nuit. Me suis reveillée vieillie.
Pourtant j'etais trés belle. Oui j'etais la plus belle.
Des fleurs de ton jardin.
On est bien peu de choses. Et mon amie la rose
me l'a dit ce matin.
Vois le dieu qui m'a faite. M'a fait courber la tête.
Et je sens que je tombe.
Et je sens que je tombe mon coeur est presque nu
j'ai le pied dans la tombe. Déjà je ne suis plus.
Tu m'admirais que hier et je serais poussière.
Pour toujours demain.
On est bien peu de choses.
Et mon amie la rose morte ce matin.
La lune cette nuit, a veillé mon amie.
Moi en rêve j'ai vu. Eblouissant les nuits.
Son âme qui dansait. Bien-au déjà du vu.
Et qui me sourait. Croit celui qui peut croire.
Moi j'ai besoin d'espoir. Sinon je ne suis rien.
On est bien peu de choses
et mon amie la rose me l'a dit ce matin.
Vois de dieu qui m'a faite. M'a fait courber la tête.
Et je sens que je tombe.
Et je sens que je tombe mon coeur est presque nu.
J'ai le pied dans la tombe. Déjà je ne suis plus.
Tu m'admirais que hier. Et je serais poussière.
Pour toujours demain.

QUERER

2007-02-21T10:35:00.000+02:00

Καλημέρα! Άλλο ένα αγαπημένο τραγούδι... Querer από τους Cirque Du Soleil

Querer
Dentro del corazon
Sin pudor, sin razon
Con el fuego de la pasion
Querer
Sin mirar hacia atras
A traves de los ojos
Siempre y todavia mas
Amar
Para poder luchar
Contra el viento y volar
Descubrir la belleza del mar
QuererY poder compartir
Nuestra sed de vivir
El regalo que nos da el amor
Es la vida
Querer
Entre cielo y mar
Sin fuerza de gravedad
Sentimiento de libertad
QuererSin jamas esperar
Dar solo para dar
Siempre y todavia mas
Amar
Para poder luchar
Contra el viento y volar
Descubir la belleza del mar
QuererY poder compartir
Nuestra sed de vivir
El regalo que nos da el amor
Es la vida

ΤΟ ΓΛΕΝΤΙ ΤΩΝ ΝΕΚΡΩΝ

2007-02-21T10:27:00.000+02:00

Στην πολιτεία των νεκρών ποτέ δε ξημερώνει
Και οι πόθοι και τα όνειρα βρίσκουνε ύπνου δρόμο
Και οι νεκροί χορεύουνε γυμνοί όλο το βράδυ
Στήνουνε γλέντι με φωτιές και καίνε τα κρεβάτια
Κρεβάτια δεν τους πρέπουνε να σβήσουνε τον πόθο
Αρρώστια που μοιράζονται όλοι στην Πολιτεία
Ακροβατούν στο θάνατο, τον έρωτα γητεύουν
Και ζωντανεύουν οι νεκροί γυμνοί όλο το βράδυ
Γιατί οι άλλοι, οι ζωντανοί, τους πήραν τα κρεβάτια
Και δώσαν για αντάλλαγμα τα σκοτεινά όνειρά τους
Στήνουνε γλέντι οι νεκροί και οι ζωντανοί ζηλεύουν
Γιατί αυτοί τα όνειρα με μιας όλα τα πνίγουν
Το αίμα τρέχει άφθονο μέσα στο γλέντι τούτο
Το αίμα και ο έρωτας για πάντα αγκαλιασμένα
Και οι ζωντανοί γυρεύουνε στο γλέντι να ριχτούνε
Μα ειν΄ το γλέντι των νεκρών και τούτο τους τρομάζει
Να πιούνε αίμα καθαρό από ανθρώπου σάρκα
Να πιούνε να μεθύσουνε και να ξεχάσουν πάντα
Όρια, κανόνες, φυλακές, ντροπές και δυστυχία
Γιατί μέσα στο γλέντι αυτό θέση η ντροπή δεν έχει
Κανόνες δεν υπάρχουνε, ούτε ανθρώπων νόμοι
Μόνο ανείπωτη ηδονή, που όρια δε γνωρίζει
Χαρά που δεν ορίζεται από ηθική ανθρώπου
Σάρκα και σπέρμα μπλέκονται αντάμα με το αίμα
Και οι νεκροί δε νοιάζονται καθόλου ποιος τους κρίνει
Και οι ζωντανοί που κρίνουνε εκεί θέλουν να πάνε
Γιατί γνωρίζουνε καλά πως τούτη η ακολασία
Στα όνειρά τους πάντα ζει που έχουνε σκοτώσει

Ο ΦΟΝΟΣ

2007-02-16T16:45:00.000+02:00

Καλησπέρα. Στέλνω το 2ο κείμενο της Διαδραστικής.

Ήρα, ελπίζω να έχεις ήδη βρει το blog μέσω του radio poetry και να απολάυσεις το κείμενο (παράληψή μου, δεν είπα τίποτα για το blog μου στην τάξη...).

Ο ΦΟΝΟΣ

Ήταν νεκρός εδώ και καιρό. Οι ατελείωτες ώρες και μέρες περνούσαν χωρίς να λαμβάνει κανένα δώρο ηδονής ευτυχίας πόνου ή αγάπης. Απονεκρωμένος από κάθε συναίσθημα, από κάθε χαρά ή συγκίνηση.
Είχε μια μανιασμένη επιθυμία να καταστρέψει τα πάντα. Έναν άγριο πόθο να ξεφύγει από τη σφοδρή αθλιότητα της χλιαρής απάθειάς της. Και εκείνη τον έσπρωχνε όλο και πιο βαθειά στη θαλπωρή του διαβολικού της κενού. Χόρευε σε ένα ξέφρενο ρυθμό σαδιστικής ηδονής, προσπαθώντας να εξοντώσει την ίδια του την ύπαρξη. Δίχως οίκτο ή αιδώ. Δίχως τέλος.
Τη μοιραία ημέρα, την ημέρα της κάθαρσης, λουσμένος στο ξημέρωμα της μοναξιάς, ήταν ήρεμος. Αυτήν τη φορά την είχε σκοτώσει για πάντα. Δεν ένιωθε τύψεις ή ενοχές. Δεν ένιωθε ούτε καν τρόμο. Ο τρόμος τον είχε εγκαταλείψει εδώ και πολύ καιρό, παραχωρώντας ιπποτικά τη θέση του στην εμμονή.
Την τοποθέτησε με περίσσια προσοχή στη μπανιέρα, έβγαλε από πάνω της το ξεραμένο αίμα και κομμάτια πολτοποιημένης σάρκας με καυτό νερό και σαπούνι. Την άδειασε από όλα τα εντόσθια, τρυφερά, σχεδόν ευλαβικά. Σα να την ετοίμαζε για κάποια επίσημη, πανηγυρική τελετή. Την όρισε βασίλισσα του κρεβατιού και έμεινε να την κοιτάει με τις ώρες. Ήταν τόσο όμορφη και τόσο αποκρουστικά σφαγμένη!
Είχε καταφέρει να αποσυνθέσει το σώμα της με απανωτές μαχαιριές. Το μαχαίρι μπαινόβγαινε στην περιούσια σάρκα ξανά και ξανά με τρομακτική προσήλωση. Η σάρκα σχεδόν στάλαζε, ξεκόλλαγε από τα οστά και χυνόταν στα μυρωδάτα σεντόνια. Μικρά κομματάκια οσίου κρέατος ήταν διάσπαρτα παντού. Αποτρόπαιο! Την είχε σχεδόν πολτοποιήσει. Η αποφορά της λιωμένης σάρκας γέμιζε τον αέρα του δωματίου, πότιζε τα σεντόνια και τους τοίχους. Ήταν τόσο έντονη που τώρα πια ταξίδευε έξω από το δωμάτιο. Αυτή η τόσο λατρευτή αποφορά είχε ξεχυθεί στους δρόμους και αναζητούσε δικαιοσύνη.
Ως το απόβραδο είχε πάρει μια τρομακτική απόφαση. Όλη νύχτα την έκοβε μικρά-μικρά κομματάκια. Ως το ξημέρωμα είχε καταβροχθίσει ένα ολόκληρο πόδι.
Ήθελε να βρει τη λύτρωση να αδειάσει τη ψυχή του από όλες τις συμφορές, και να κρατήσει μόνον αυτή για πάντα μέσα του. Αυτήν. Την αγαπημένη.
Αποκοιμήθηκε χορτασμένος από μια λυτρωτική συντριβή. Όμως, σαν ξύπνησε ένας αδυσώπητος χορός μαρτυρίου είχε στηθεί μέσα στο κεφάλι του. Η κάθε λέξη της σκέψης του, ποδοπατούσε το αρρωστημένο του μυαλό. Πετάχτηκε από το κρεβάτι θέλοντας να ουρλιάξει και αναρωτήθηκε: « Μου απάντησε ποτέ αν αληθινά μ΄ αγάπησε? Μου απάντησε? Τι έχω κάνει? τι έβαλα στις φλέβες μου? Το ελιξίριο της σωτηρίας ή το κολασμένο δηλητήριο της αμφιβολίας?»
Όχι, δεν είχε προλάβει να του απαντήσει. Χαμένη μέσα στο λαβύρινθο του Εγώ της δεν είχε δώσει ποτέ τόση σημασία σε άλλο πλάσμα.
Και τώρα? Tώρα? Που είναι η λύτρωση που περίμενε? Η επιστροφή της χαμένης αθωότητας? Το πικρό δηλητήριο της αμφιβολίας είχε εισβάλει στις φλέβες του για πάντα. Η αγάπη της, η αφοσίωσή της θα παρέμεναν για πάντα ένα άλυτο μυστήριο.
Αυτή ήταν τώρα η παράφορη καταδίκη του. Έμπαινε πάλι σε έναν κυκεώνα συναισθημάτων αναζητώντας απελπισμένα απαντήσεις. Όμως εκείνη, η λατρευτή του, δεν ήταν εκεί να του τις δώσει. Θεέ μου, τι είχε κάνει? Τίποτα από όλη αυτή τη βαρβαρότητα δεν ήταν ωφέλιμο για να βρει τη λύτρωση. Έπρεπε να τη φέρει πίσω, έστω για ένα λεπτό. Μόνο για μια απάντηση. Έπρεπε να υπάρχει μια έξοδος από αυτήν την απερίγραπτη κόλαση.
Ένιωσε σφοδρή, ανυπόφορη οδύνη μέσα στην άθλια αποκτήνωση του. Και τότε μια απέραντη αυτοκρατορία του παρέδωσε το κλειδί της: Η αυτοκρατορία της παράλυσης…
Του ήταν ξεκάθαρο πλέον. Όλα ήταν πολύ χειρότερα από πριν. Πέρασε μέσα από αυτήν την σκοτεινή κόλαση του άγριου φόνου για να ανακαλύψει τη ματαιότητά του. Η γαλήνη που τόσο απεγνωσμένα έψαχνε του γελούσε ειρωνικά καθώς αποκρίνονταν για πάντα από κοντά του. Είχε μείνει μόνος με τη μισοφαγωμένη νεκρή που είχε λατρέψει, και η ερημιά του φρικτού της θανάτου του πάγωνε τη σκέψη.
Τώρα πια δεν επιθυμούσε τίποτα άλλο από την εξόντωση και τη τιμωρία του. Δεν ήθελε να διασχίσει και πάλι την κόλαση. Αναζητούσε για άλλη μια φορά τη λύτρωση. Και Εκείνη θα ήταν για πάντα μέσα του.

ΠΩΣ ΝΑ ΑΝΤΕΞΕΙ ΤΟΣΟ ΕΡΩΤΑ?

Σε επόμενο post και οι στίχοι ενός αγαπημένου τραγουδιού που συνόδευε στο μυαλό το παραπάνω κείμενο.

Καλό 3ήμερο σε όλους!

HISTORIA DE UN AMOR

2007-02-15T12:28:00.000+02:00

Ya no estas mas a mi lado corazon,
Y en el alma solo tengo soledad,
Y si ya no puedo verte,
Porque dios mi hiso quererte,
Para hacerme sufrir mas.
Siempre fuistes la razon de mi existir,
Adorarte para mi fue religion,
En tus besos encontraba,
El calor que me brindabas,
El amor y la pasion.

Es la historia de un amor,
Como no hay otro igual,
Que me hiso comprender,
Todo el bien, todo el mal.
Que le dio luz a mi vida,
Apagandola despues,
Ay! Que vida tan obscura,
Sin tu amor no vivire.

Ya no estas mas a mi lado corazon,
Y en el alma solo tengo soledad,
Y si ya no puedo verte,
Porque dios mi hiso quererte,
Para hacerme sufrir mas.

Es la historia de un amor,
Como no hay otro igual,
Que me hiso comprender,
Todo el bien, todo el mal.
Que le dio luz a mi vida,
Apagandola despues,
Ay! Que vida tan obscura,
Sin tu amor no vivire.

Ya no estas mas a mi lado corazon,
Y en el alma solo tengo soledad,
Y si ya no puedo verte,
Porque dios mi hiso quererte,
Para hacerme sufrir mas, sufrir mas, sufrir mas ...

Το όνομά μου ήταν... το δικό σας?

2007-02-14T10:50:00.000+02:00

Το πρώτο κέιμενό μου από το σεμινάριο. Καλή μας συνέχεια!

Περνώντας από τη φωτεινή λεωφόρο, έπεσα μέσα στα απόνερα του σούρουπου. Βιαστικά - αφηρημένα – φευγαλέα, όπως πάντα.
Το ταξίδι σπάνια ζωντανεύει. Μόνο ο προορισμός έχει πια σημασία. Και τα δέντρα, και τα ποτάμια και τα βουνά που περνάς, το ίδιο με τα απόνερα. Βιαστικά - αφηρημένα – φευγαλέα, όπως πάντα.
Ο χρόνος που (ποτέ) δεν έχεις τα αλλάζει όλα μαγικά. Και τις εικόνες και τις θύμισες. Και αυτά που έφυγαν και αυτά που θα έρθουν. Και τότε όλα μπαίνουν σε μια γραμμή, σε μια ευθεία που πάει να συναντήσει την αρχή της, και μοιραία, χωρίς να το αντιληφθείς, πριν προλάβεις να κοιτάξεις να αποτυπώσεις να μυρίσεις, γίνεται κύκλος. Και ο κύκλος αποκτά ουρά. Και όλο αυτό μαζί γίνεται θηλιά. Και τότε?
Τότε βγάζεις το μαχαίρι, το μαχαίρι της νιότης, της ελευθερίας, της ζωής και την κόβεις.. Και τότε καταργείς για μια στιγμή το χρόνο και τα σύνορα του φόβου και του πρέπει και του γιατί και ΞΑΝΑΘΥΜΑΣΑΙ!
Θυμάσαι ότι ο χρόνος δεν υπήρχε. Και άρα δεν υπάρχει ποτέ?
Λάθος σου τα έχουν μάθει μικρέ! Και εσύ τότε αρχίζεις πάλι να χτίζεις τη γραμμή που κυνηγάει την ουρά της και γίνεται κύκλος, και γίνεται θηλιά και γίνεται κόμπος.
Αλλά πριν προλάβει να σε πνίξει έχει έρθει το παιδάκι που δεν ήξερε από χρόνο, δεν ήξερε από Βιαστικά - αφηρημένα – φευγαλέα, και σε λυτρώνει. Και σου θυμίζει!
Σου θυμίζει το χρόνο – που δεν υπάρχει- που περνούσες από τα απόνερα σα να περνάς από λίμνη και βουνό και θάλασσα. Που όλα είναι ανοιχτά, και εφικτά και δυνατά. Και άγνωστα. Και τότε τα βλέπεις όλα από την αρχή. Που δεν υπάρχει γιατί είναι κύκλος. Γιατί δεν βλέπεις τίποτα. Γιατί έχει πολύ φως μέσα στα μάτια σου. Και ο ήλιος – αυτός ο ζωοδότης, ο έρωτας, η ζωή η ίδια- είναι παντού. Όπως είναι πάντα. Αλλά τώρα επέλεξες να τον αφήσεις να έρθει μέσα σου και να καταργήσει το χρόνο. Το φόβο. Την πίκρα.
Και είναι μόνο καλοκαίρι. Όπως πρέπει. Όπως πάντα ήταν. Συμβάσεις? Ναι, και λοιπόν? Δεν είναι αυτό που θέλεις και ξέρεις ότι δεν σε έχει κερδίσει αυτό. Δεν είσαι μέσα σε αυτό. Τι πειράζει αν το έχεις δίπλα σου? Δεν είσαι αυτό.
Και συνεχίζεις το ταξίδι στη λεωφόρο. Ούτως ή άλλως τα πιο πολλά που ξέρεις σε κάνουν πιο χαρούμενο? Πιο ευτυχισμένο? Όχι, σε κάνουν να θες. Και αυτό σε γεμίζει αγωνία. Και ο κύκλος διευρύνεται. Η διάμετρος ανοίγει, και ανοίγει… τείνει προς το άπειρο. Και στο τέλος κυνηγάς την ουρά της γραμμής, που γίνεται κύκλος, που γίνεται θηλιά, που γίνεται κόμπος. Που όμως δεν σε πνίγει.
Και αυτή η επαναληψημότητα πρέπει να έχει τέλος. Που δεν θα έρθει να σε βρει αυτό. Που θα το δώσεις εσύ. Γιατί τώρα πια ξέρεις. Και ίσως όχι όλα. Σίγουρα όχι όλα. Για αυτό θέλεις να αρχίσεις πάλι να ταξιδεύεις. Γιατί ο αγώνας δεν έχει ποτέ τέλος. Και η χαρά και ο πόνος, και ο φόβος, και τα δάκρυα, και η απελπισία, και η αγάπη, και η απελπισία, και το σκοτάδι και το φως, και η απελπισία. Και η ζωντάνια, και οι μυρωδιές. Και η επανάληψη. Συσσώρευση. ΤΕΛΟΣ.